Spis treści:
- Charakterystyka wiewiórki szarej
- Czy wiewiórka szara występuje w Polsce?
- Wiewiórka szara jako gatunek inwazyjny
Charakterystyka wiewiórki szarej
Wiewiórka szara (Sciurus carolinensis) pochodzi z Ameryki Północnej i jest wyraźnie większa od rodzimej wiewiórki pospolitej. Dorosły osobnik ma zwykle szary grzbiet, czasem z brązowawym odcieniem, oraz jasny brzuch i spodnią część ogona. Długość ciała może wynosić od 23 do 30 cm, a masa dochodzić do 700 g.
Wiewiórka szara jest aktywna w dzień i zakłada gniazda wysoko w koronach drzew. Dobrze wykorzystuje pokarm dostępny w lasach liściastych i mieszanych, szczególnie owoce dębów, buków oraz leszczyny. Łatwo przystosowuje się również do miejskich parków, ogrodów i terenów podmiejskich.
Polska wiewiórka pospolita również bywa ciemnobrązowa, a nawet szara, dlatego aby odróżnić obydwa gatunki warto obserwować budowę ciała i uszy. Gatunek szary ma masywniejszą sylwetkę i zazwyczaj nie ma charakterystycznych pędzelków na uszach jak wiewiórka pospolita.
Przeczytaj również: 30 lat temu zniknął z Polski. Największy ptak naszego kraju powraca
Czy wiewiórka szara występuje w Polsce?
Wiewiórka szara została sprowadzona do Europy pod koniec XIX wieku. Najpierw w 1876 r. pojawiła się w Wielkiej Brytanii, następnie w Irlandii i Włoszech, aby później rozprzestrzeniła się w kolejnych krajach. Według dostępnych informacji wiewiórka szara nie występuje jeszcze na wolności w Polsce. Jej obecność udokumentowano jednak w Niemczech, w pobliżu granicy z Polską.
Pojedyncze zwierzę o szarym futrze nie musi oznaczać obecności gatunku w Polsce, ponieważ rodzima wiewiórka także może mieć ciemniejsze ubarwienie. W przypadku nietypowej obserwacji warto zwrócić uwagę na brak pędzelków na uszach, większy rozmiar zwierzęcia oraz jego masywną sylwetkę.
Wiewiórka szara jako gatunek inwazyjny
Wiewiórka szara znajduje się na unijnej liście inwazyjnych gatunków obcych stwarzających zagrożenie dla Unii (Rozporządzenie Wykonawcze Komisji UE 2016/1141). Jej ekspansja może być problemem przede wszystkim dla wiewiórki pospolitej. Oba gatunki korzystają z podobnych zasobów pokarmowych i siedlisk, lecz przybysz z Ameryki Północnej lepiej radzi sobie w przekształconym środowisku.
Zagrożenie nie ogranicza się do konkurencji o pokarm i miejsca do budowy gniazd. Wiewiórka szara może przenosić wirusa ospy wiewiórek, na którego sama pozostaje odporna, jednak dla rodzimej wiewiórki zakażenie może być śmiertelne. Z tego powodu szybkie rozpoznawanie pojawiających się osobników i ograniczanie rozprzestrzeniania gatunku ma znaczenie dla ochrony krajowej fauny.
Źródło: ciekawiodzawsze.pl, hub.pl
