W skrócie
- Świstak tatrzański występuje w Tatrach, gdzie żyje w rodzinnych koloniach i buduje rozbudowane nory powyżej granicy lasu.
- Jesienią zwierzęta te intensywnie gromadzą zapasy tłuszczu, by przetrwać zimę w głębokiej komorze norze, zapadając w sen zimowy.
- Gatunek ten znajduje się pod ścisłą ochroną, a najlepszą formą dbałości o niego jest pozostawanie na szlakach oraz unikanie zbliżania się do nor.
- Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Co warto wiedzieć o świstaku tatrzańskim?
Świstak tatrzański to gryzoń z rodziny wiewiórkowatych i podgatunek świstaka alpejskiego. Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych zwierząt związanych z krajobrazem Tatr. Ma krępą sylwetkę, mocne łapy przystosowane do kopania oraz gęste futro, które pomaga mu funkcjonować w chłodnych warunkach wysokogórskich.
Zwierzęta te żyją w rodzinnych grupach, najczęściej w pobliżu rozległych hal, piargów i skalnych zboczy. Ich nory mają wiele korytarzy oraz komór, w których można schronić się przed zimnem i drapieżnikami. Szczególnie ważna jest głęboka komora zimowa, ponieważ właśnie tam cała rodzina spędza najtrudniejszą część roku.
Jesienią świstaki wyraźnie zwiększają masę ciała. Zgromadzona tkanka tłuszczowa pozwala im przetrwać długie miesiące bez aktywnego żerowania. Zimą zwalniają podstawowe procesy życiowe i zapadają w sen zimowy, pozostając bezpiecznie ukryte w zamkniętej norze.
Gdzie występuje świstak tatrzański?
W Polsce gatunek ten można spotkać wyłącznie w Tatrach, przede wszystkim wysoko ponad górną granicą lasu. Wybiera miejsca nasłonecznione, z dostępem do roślinności i skalnych kryjówek. Najlepiej odpowiadają mu tereny położone na wysokości około 1700-2300 m n.p.m.
Świstaki związane są z piętrem kosodrzewiny, hal oraz wyższymi partiami gór. Niełatwo je zauważyć, ponieważ zachowują czujność i szybko reagują na obecność człowieka.
Świstak tatrzański pod ścisłą ochroną
Obserwując tatrzańską przyrodę, warto pamiętać, że świstak jest objęty ochroną ścisłą. Najlepszym sposobem na jego ochronę jest pozostawanie na wyznaczonych szlakach, zachowanie spokoju i niewchodzenie w pobliże nor. Dzięki temu zwierzęta mogą bez zakłóceń żerować, odpoczywać i przygotowywać się do zimy.
W przeszłości świstaki były intensywnie tępione, między innymi z powodu przekonania, że ich tłuszcz ma wyjątkowe właściwości. Ograniczenie polowań i objęcie ich ochroną pozwoliły zatrzymać ten proces, choć gatunek nadal wymaga troski oraz poszanowania jego naturalnego siedliska.
Nazwa świstaka nie jest przypadkowa. Zwierzę porozumiewa się donośnymi gwizdami, które w górskim terenie niosą się na dużą odległość. Taki alarm może ostrzec kolonię przed zagrożeniem i skłonić jej członków do szybkiego ukrycia się pod ziemią.
Świstak tatrzański może żyć kilkanaście lat, a dojrzałość płciową osiąga stosunkowo wcześnie. Mimo to odbudowa populacji przebiega powoli, ponieważ warunki panujące wysoko w górach są wymagające, a okres aktywności zwierząt trwa tylko przez część roku.
Gdy dni stają się krótsze i chłodniejsze, świstaki kończą aktywny sezon. Zwierzęta wspólnie przygotowują norę, zabezpieczają jej wejście ziemią oraz kamieniami, a następnie rozpoczynają długi zimowy odpoczynek. Dopiero wiosną ponownie pojawią się na wysokogórskich łąkach.
Przeczytaj również: Muflony w Karkonoszach to prawdziwa rzadkość. Kiedyś były ich setki
Źródła: ciekawiodzawsze.pl, bryk.pl, hub.pl
