Czarne diamenty ukryte pod ziemią. Można je znaleźć w polskich lasach

Trufle nie bez powodu są nazywane czarnymi diamentami. Łączą rzadkość, nieoczywisty sposób wzrostu oraz wyrazisty aromat, ceniony w kuchni, a co za tym idzie - wyróżniają się też wartością rynkową. W odróżnieniu od wielu znanych grzybów ich owocniki rozwijają się pod powierzchnią ziemi, zwykle na głębokości od kilku do kilkunastu centymetrów. Z tego powodu ich odnalezienie wymaga dobrej znajomości siedliska i dużej cierpliwości. W polskich warunkach szczególne znaczenie ma trufla letnia.

Owocnik trufli letniej ma najczęściej kulisty albo nieregularny kształt i może osiągać od około 2 do 10 centymetrów średnicy. Z zewnątrz jest czarny lub ciemnobrunatny, a jego powierzchnię pokrywają wyraźne, piramidalne brodawki. Taka struktura sprawia, że łatwo pomylić go z grudką ziemi albo fragmentem kory, co potrafi znacząco utrudnić grzybobranie. Wnętrze jest jasne i ma charakterystyczny marmurkowy wzór, utworzony przez białe żyłki. Trufla letnia wyróżnia się delikatnym, lekko orzechowym zapachem. Jest on łagodniejszy niż aromat najbardziej cenionych trufli białych z południa Europy, które niestety nie występują w Polsce.

Trufle preferują lasy liściaste i mieszane, szczególnie miejsca z glebą wapienną, zasadową i dobrze przepuszczalną. Żyją w ścisłym związku z korzeniami drzew, dlatego warto zwracać uwagę na otoczenie dębów, buków, grabów, leszczyn, lip czy topól. Oczywiście samo występowanie tych gatunków drzew nie oznacza, że pod ziemią rosną jedne z najcenniejszych grzybów w Polsce. Stanowiska trufli letniej wskazywane są między innymi na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, w Borach Tucholskich, na Wyżynie Małopolskiej, w Niecce Nidziańskiej oraz na Pogórzu Przemyskim. Dzikie trufle bywają też wiązane z terenami Bieszczad.

Ich poszukiwanie jest trudne, ponieważ grzyby nie są widoczne na powierzchni, a warunki glebowe mogą zmieniać się nawet na niewielkim obszarze. Warto pamiętać, że rozpoznawanie podziemnych grzybów wyłącznie po wyglądzie jest ryzykowne. Ciemna bryłka znaleziona w ziemi nie musi być truflą jadalną, dlatego w razie wątpliwości najbezpieczniej jest skonsultować swoje znalezisko z ekspertem, który zidentyfikuje znalezione owocniki.

Trufla letnia jest wykorzystywana przede wszystkim jako aromatyczny dodatek, a nie główny składnik dania, co jest spowodowane m.in. jej ceną. Dobrze komponuje się z makaronem, risotto, jajkami, omletami, farszami oraz potrawami z dziczyzny. Jej smak i zapach najlepiej wybrzmiewają wtedy, gdy używa się jej oszczędnie, zwykle pod koniec przygotowywania potrawy.

Cena polskich trufli letnich zależy od jakości, wielkości owocników, sezonu oraz sposobu sprzedaży. W handlu detalicznym za 100 gramów często trzeba zapłacić ponad 100 zł. W skupie lub sprzedaży hurtowej stawki bywają niższe. Chociaż te kwoty robią wrażenie, to wciąż są znacznie niższe niż w przypadku najbardziej luksusowych europejskich odmian trufli, takich jak np. trufla biała.

Wysoka wartość nie oznacza jednak łatwego zysku z uprawy. Hodowla trufli letniej jest możliwa, ale niezwykle trudna. Wymaga założenia uprawy mikoryzowej z odpowiednio zaszczepionymi drzewami, a także zadbania o utrzymanie rygorystycznych warunków. Trufle mają konkretne wymagania dotyczące podłoża, nasłonecznienia, temperatury i wilgotności, a w dodatku na pierwsze zbiory można czekać od kilku do nawet kilkunastu sezonów.

Źródła: ciekawiodzawsze.pl, hub.pl, bryk.pl